فعلا اين شعر را از دهخدا بخوانيد ،
 اين شعر رو دوستم امير كه از بازديد كنندگان وبلاگ است پيشنهاد داده كه بخوانم ، من هم هديه مي كنم به همه ي دوستان بازديد كننده .

اي مرغ سحر ! چو اين شب تار

بگذاشت زسر سياهكاري
وز نفخه روحبخش اسحار
رفت از سرخفتگان خماري
بگشوده گره ز زلف زرتار
محبوبه نيلگون عماري
يزدان به كمال شد پديدار
و اهريمن زشتخو حصاري
يادآر زشمع مرده ! يادآر !
اي مونس يوسف اندر اين بند !
تعبير عيان چو شد تو را خواب ،
دل پر ز شعف ، لب از شكر خند
محسود عدو ، به كام اصحاب
رفتي بر يار و خويش و پيوند
آزادتر از نسيم و مهتاب
زان كو همه شام با تو يك چند
در آرزوي وصال احباب
اختر به سحر شمرده ، يادآر !
چون باغ شود دوباره خرم
اي بلبل مستمند مسكين !
وز سنبل و سوري و سپرغم
آفاق نگارخانه چين
گل سرخ و به رخ عرق ز شبنم
تو داده زكف زمام تمكين ،
زان نوگل پيشرس كه در غم
نا داده به نار شوق تسكين ،
از سردي دي فسرده ، يادآر !
اي همره تيه پورعمران
بگذشت چو اين سنين معدود ،
وان شاهد نغز بزم عرفان
بنمود چو وعد خويش مشهود ،
وز مذ بح زر چو شد به كيوان ،
هر صبح شميم عنبر و عود ،
زان كو به گناه قوم نادان ،
در حسرت روي ارض موعود
بر باديه جان سپرده يادآر !
چون گشت زنو زمانه آباد
اي كودك دوره طلايي
وز طاعت بندگان خودشاد
بگرفت ز سرخدا خدايي !
نه رسم ارم ، نه اسم شداد
گل بست زبان ژاژ خايي
زان كس كه زنوك تيغ جلاد
ماخوذ به جرم حق ستايي ،

تسنيم وصال خورده ، يادآر

امروز متعلق به دو مناسبت است يك مناسبت ،  محض نوشتن است و فرياد مي زند  كه بنويس . هزاران "اگر "جلوي چشمت ميگذارد كه "اگر" مي خواهي باشي پس بنويس ديگري هم درست عكس اولي مي گويد ننويس. و اين دومي هم هزاران "اگر" برايت مي چيند كه "اگر" مي خواهي اين گونه باشي يا آن گونه نباشي پس ننويس .